Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się: “Kiedy to dziecko przestanie mi się sprzeciwiać i zacznie robić to, o co proszę?”
“Nie zrobię tego!”…”Nie możesz mnie zmusić!”…”Nie idę!”
To może być naprawdę frustrujące, nie mówiąc już o wyczerpującym radzeniu sobie z młodym dzieckiem lub maluchem, które uważa za konieczne kwestionowanie każdej Twojej prośby.
Rodzice często czują się wyczerpani, kiedy spotykają się z takim zachowaniem, i kończą czując się bezradni, jak sobie z tym poradzić. Mogą zacząć się również martwić, co przyniesie przyszłość dla takiego stanowczego dziecka. Dobrą wiadomością jest to, że istnieją techniki w radzeniu sobie z oporem u dzieci – a rozwiązania są łatwiejsze, niż mogłoby się wydawać.
Jeśli twoje dziecko nie potrafi się uspokoić, ustanowienie dla niego granic które pozwolą mu przepracować swoją złość, może pomóc. Chodzi o to, aby nie wsiadać z nim do jego szalonego pociągu.
Dlaczego Moje Dziecko Jest Takie Trudne?
Wielu rodziców chce wiedzieć, dlaczego ich maluch lub młode dziecko jest takie trudne.
– “Dlaczego moje dziecko nie może być bardziej jak moja miła i spokojna siostrzenica?”
– “Dlaczego mój syn musi być tym, który zawsze mówi nie i zachowuje się złośliwie?”
To normalne że chcesz odpowiedzi na pytanie, dlaczego to właśnie twoje dziecko zawsze się buntuje i jest trudne w wychowaniu a mogą istnieć konkretne powody jego zachowania.
Brak Kontroli
Ważne jest, aby wziąć pod uwagę, że dzieci mają bardzo mało kontroli nad swoim codziennym życiem. Jeśli o tym pomyśleć, większość dzieci przechodzi przez swoje dni z większością decyzji już za nimi podjętymi: kiedy się budzą, kiedy i co jedzą, co będą nosić, kiedy będą wykonywać obowiązki domowe lub bawić się, a na koniec, o której godzinie idą spać każdego wieczoru.
Dla wielu dzieci to nie jest problem; one płyną na fali rodzicielskiej kontroli , niektóre nawet cieszą się, mając decyzje podejmowane za nie. Inne dzieci, zwłaszcza te o silnych osobowościach i zdecydowanych opiniach, uważają ten poziom “kontroli” za ograniczający i irytujący. Czy jest lepszy sposób dla młodego dziecka na wyrażenie swojego niezadowolenia, niż uporczywe odmawianie posłuszeństwa lub bycie sprzecznym?
Umiejętności Komunikacyjne i Temperament
Maluchy mają ograniczony zasób słów i frustrują się, kiedy nie mogą wyrazić tego, czego chcą lub jak się czują. Uczą się komunikować z rodzicami i opiekunami, więc ma to sens, że złość, sprzeciw i drażliwość mogą być jedyną drogą, którą znają, kiedy czują się przytłoczone i pozbawione kontroli. Inny powód sprzeciwu dziecka może po prostu wynikać z silnej osobowości, z którą się urodziło. Wszyscy prawdopodobnie możemy zidentyfikować co najmniej jedną osobę o silnej woli (może nawet nas samych?) w naszym drzewie genealogicznym.
Czy To Zespół ODD?
Patrząc na dziecko, ważne jest zrozumienie, że dla niektórych ten okres sprzeciwu to tylko faza przez którą przejdą kiedy dojrzeją. Inne dzieci mogą spełniać kryteria Zespołu Sprzeciwu Buntowniczego (ODD), który jest trwałą i częstą formą zachowania sprzeciwiającego się.
Przykłady ODD obejmują każdą sytuację, kiedy dziecko ma wzorzec bycia złośliwym i drażliwym, sprzeciwiającym się lub wykazującym zachowanie mściwe. Te cechy mogą wystąpić u dziecka, które łatwo traci cierpliwość, jest niezwykle drażliwe lub zirytowane i często jest złośliwe i pełne urazy wobec osób wokół niego.
Ponadto, dziecko z ODD będzie kłócić się z autorytetami, odmawiać przestrzegania zasad lub próśb i będzie irytować innych celowo, cały czas obwiniając innych za swoje zachowanie.
Czytając ten opis, możesz pomyśleć: “Moje dziecko robi dokładnie tak!” W rzeczywistości, miałbyś rację ale wszystkie dzieci w pewnym momencie prawdopodobnie angażują się w tego rodzaju zachowania. Kluczem tutaj jest jednak to, czy twoje dziecko ma wzorzec wykazywania takiego zachowania regularnie wobec osób wokół niego, a nie tylko sporadycznie odmawia wykonania obowiązków, czasem dokucza młodszemu bratu, czy jest na ciebie zły w danym momencie za zwrócenie uwagi za złe zachowanie.
Chociaż dziecko z Zespołem Sprzeciwu Buntowniczego zachowuje się w sposób sprzeciwiający się bardziej regularnie w porównaniu do dziecka z po prostu trudnym temperamentem, rodzice powinni generalnie podejść do radzenia sobie z tym zachowaniem w ten sam sposób.
Radzenie sobie z dzieckiem, które często wykazuje sprzeciw, może być wyzwaniem, ale istnieje kilka strategii, które mogą pomóc:
Zrozumienie przyczyn sprzeciwu: Dzieci często sprzeciwiają się, gdy czują, że nie mają kontroli nad sytuacją. Może to być reakcja na zmiany w ich życiu lub sposób na wyrażenie niezależności. Zrozumienie przyczyn sprzeciwu dziecka może pomóc w znalezieniu odpowiednich strategii radzenia sobie z tym problemem.
Komunikacja: Ważne jest, aby rozmawiać z dzieckiem i słuchać jego obaw. Dzieci często mają trudności z wyrażaniem swoich uczuć słowami, więc ważne jest, aby być cierpliwym i dawać im czas na wyrażenie swoich myśli i uczuć.
Konsekwencje: Ustalanie konsekwencji za niewłaściwe zachowanie może pomóc dziecku zrozumieć, że jego działania mają skutki. Konsekwencje powinny być adekwatne do wieku dziecka i powiązane z jego zachowaniem.
Pozostanie spokojnym: Dzieci często reagują na emocje dorosłych. Jeśli rodzic jest zdenerwowany lub zły, dziecko może zareagować sprzeciwem. Ważne jest, aby zachować spokój i pokazać dziecku, jak radzić sobie z trudnymi emocjami.
Wsparcie i zachęta: Dzieci potrzebują wsparcia i zachęty, aby rozwijać pozytywne zachowania. Chwalenie dziecka za dobre zachowanie i pokazywanie mu, że jest cenione, może pomóc zmniejszyć sprzeciw.
1. Nie trać zimnej krwi
Najważniejszym pierwszym krokiem, jaki możesz podjąć, radząc sobie z dzieckiem sprzeciwiającym się, jest nie tracić zimnej krwi. Wiem, że łatwiej powiedzieć niż zrobić, i może być to niesamowicie trudne dla każdego rodzica który staje na przeciwko krzyczącemu, niewspółpracującemu dziecku! Ale głównym punktem, o którym należy pamiętać, kiedy to się dzieje, jest to że jesteś dorosły i pokazujesz swojemu dziecku, jak odpowiednio zachować się w trudnej sytuacji. Dzieci sprzeciwiające się często nie wiedzą co robić dalej, i szukają u ciebie wskazówek. Może być wiele powodów, dla których twoje dziecko się buntuje, niektóre, których ty (lub nawet twoje dziecko) nigdy nie będziesz w stanie w pełni zrozumieć, ale sedno sprawy leży w tym że w tym momencie złości, nie wiedzą, co robić. Ten moment nauczania może pozwolić twojemu dziecku na prawdziwe nauczenie się, jak reagować, kiedy doświadcza pełnego kryzysu emocjonalnego. Przykłady odpowiedzi dla twojego dziecka mogą być nastepujące:
“Nie krzyczymy. Proszę przestać.” “Nie możesz tak do mnie mówić. Przestań teraz, albo będziesz musiał siedzieć sam.” (Jeśli twoje dziecko jest na tyle duże i jest to dla niego odpowiednie.)
To może być również dobry moment, aby nauczyć twoje dziecko niektórych technik uspokajających, które mogą pomóc mu odzyskać kontrolę. Pokazanie młodemu dziecku, jak się zatrzymać, liczyć i oddychać, polega na wyjaśnieniu twojemu dziecku, kiedy jest spokojne, siadając, zamykając oczy i powoli wdychając i wydychając powietrze, cały czas licząc do dziesięciu, ilekroć jest to potrzebne, aby kryzys minął. Regularne ćwiczenie tego z twoim dzieckiem pozwoli mu mieć gotowe narzędzie, kiedy nadejdzie kryzys. Zauważ jednak, że dla niektórych dzieci to nie zadziała, w takim przypadku będziesz musiał przejść do następnego kroku.
2. Nie idź drogą frustracji
Jest powód, dla którego powiedzenie “Nieszczęścia chodzą parami” i ma to sens. Wiele razy, kiedy dzieci się sprzeciwiają, chcą, aby wszyscy wokół nich doświadczyli ich bólu. Ważne jest, aby nie pozwolić im cię wciągnąć w ich chwilowe nieszczęście. Dla niektórych dzieci, podniesienie stawki i zaangażowanie wszystkich w rodzinie w ich osobisty dramat jest dla nich niezwykle satysfakcjonujące i służy do wzmacniania przyszłych wybuchów.
Jeśli twoje dziecko nie potrafi się uspokoić, postawienie dla niego granic, które pozwolą mu przepracować swoją złość, może pomóc. Chodzi o to, aby nie brać udziału w jego szaleństwie. Zabezpiecz bezpieczne miejsce dla niego, gdy wystąpią wybuchy, i prowadź go tam. Jeśli twoje dziecko jest na tyle duże i uważasz, że jest to bezpieczne, możesz przejść do innego pokoju i dać mu trochę czasu na uspokojenie. Przykład rzeczy do powiedzenia to:
“Rozumiem, że jesteś zdenerwowany. Czy możesz się uspokoić, abyśmy mogli porozmawiać?” “Skoro nie przestajesz krzyczeć, opuszczam pokój, dopóki się nie uspokoisz.” (Jeśli twoje dziecko jest na tyle duże i jest odpowiednie, abyś opuścił pokój.) “Kiedy będziesz gotowy, porozmawiamy, ale dopiero po tym, jak opanujesz siebie.”
"Kiedy patrzymy na historię, kto zmienił świat, rzadko byli to cisi czy łagodni, ale raczej ci, którzy przebijali się przez trudności, a czasem musieli się złościć, aby wprowadzić zmiany."
3. Bądź konsekwentny w stawianiu granic
Ponieważ dzieci sprzeciwiające się często mają trudności z przyjmowaniem odpowiedzialności za swoje działania, ważne jest, aby powiedzieć im, czego oczekujesz (“Nie uderzamy siostry”) i zapewnić im konsekwencje z góry. Staraj się konsekwentnie je egzekwować, cały czas wskazując, że ostatecznie są one odpowiedzialne za swoje zachowanie. W momencie, gdy zachowanie się dzieje, możesz dać mu znać, że będzie jakaś konsekwencja. Potem, po uspokojeniu sytuacji, możesz podjąć i zastosować odpowiednią konsekwencję. (“Ponieważ uderzyłeś swoją siostrę, dzisiaj nie będzie telewizji.”)
Konsekwentnie nie pozwalając swojemu dziecku na unikanie odpowiedzialności, ono wie, że traktujesz sprawę poważnie, że zależy ci aby je pociągnąć do odpowiedzialności, i że w twoim domu są granice, których nie należy przekraczać. Chociaż twoje dziecko może w danym momencie wściekać się i krzyczeć, ostatecznie daje mu to poczucie bezpieczeństwa. To niekoniecznie zatrzyma jego sprzeciw w tym punkcie jego rozwoju, ale zapobiegnie temu, aby stał się on bardziej poważnym problemem, gdy będzie starsze.
4. Nie Przewiduj Przyszłości
Zbyt często, kiedy dziecko ma trudny temperament lub pełnoobjawowy Zespół Sprzeciwu Buntowniczego, rodzice przewidują najgorszy możliwy scenariusz, wyobrażając sobie wszelkiego rodzaju ponure prognozy na przyszłość swojego dziecka. To łatwe , kiedy twoje dziecko rzadko wydaje się szczęśliwe jest często drażliwe i zachowuje się stanowczo. Mimo że jest to trudne, staraj się być świadomy tu i teraz z tego, co twoje dziecko potrzebuje od ciebie w danym momencie. Kiedy zaczynasz się martwić, że twoje dziecko skończy jako bezrobotne i będzie mieszkać pod mostem, bo tak często ci odpowiada i nie przyjmuje odpowiedzią, spróbuj się uspokoić i przejść do następnego kroku.
5. Nie zapomnij zwracać uwagę na dobre rzeczy u twojego dziecka
Wychowywanie sprzeciwiającego się dziecka jest prawdopodobnie jednym z najtrudniejszych zadań, jakie rodzic będzie musiał stawić czoła. To ciężkie, męczące, a czasem może być depresyjne, dlatego tak ważne jest, aby pamiętać o szukaniu rzeczy, które są u nich kochane, miłe i słodkie, nawet jeśli może to wydawać się trudne w niektóre dni. Akceptacja swojego dziecka nie oznacza usprawiedliwiania złego zachowania, ale raczej uznania, że doświadczają one świata inaczej niż wielu z nas. Zbyt często rodzice stają się tak zaplątani w codzienne trudy wychowywania dziecka, które zachowuje się w ten sposób, że dobro, które w nich istnieje (i jest tam, nawet jeśli musisz głęboko kopać), ginie. Aktywnie szukaj przykładów na co dzień lub co tydzień, które potwierdzają nie to, co w twoim dziecku najgorsze, ale co najlepsze. Mogą to być sytuacje, kiedy twój syn był miły dla swojej siostry przez cały dzień, albo twoja córka powiedziała “dziękuję” zamiast dać ci niegrzeczną odpowiedź. Może to przyjść w formie samodzielnego sprzątania naczyń lub nie kłócenia się z tobą lub obwiniania innych. Pokaż swojemu dziecku że zauważyłeś, mówiąc: “Podoba mi się, jak miło mi odpowiedziałeś. Dziękuję.” Albo “Dziękuję za to, że nie straciłeś teraz cierpliwości.” Pamiętaj, że to zachowanie może ci się nie podobać, a nie twoje dziecko samo w sobie.
Podsumowanie
Ostatnią rzeczą, o której warto pamiętać, jest to, że dzieci z takimi cechami osobowości mogą nie być najłatwiejsze do życia kiedy są w domu, ale to właśnie te typy dzieci mogą dorosnąć i zmienić świat. Wszyscy zgadzają się, że spokojne, słodkie dziecko jest łatwe do wychowania, ale te cechy, choć godne podziwu, mogą nie być tymi, które zatrzymują niesprawiedliwość, tworzą nowe sposoby myślenia, czy odkrywają niesprawiedliwość i nierówność świata, w którym żyjemy. Często to właśnie te cechy naszych dzieci, które doprowadzają nas do szaleństwa – upór, sprzeciw, złość – nie tylko są ważne, ale są niezbędne dla osoby, która chce uczynić świat lepszym miejscem. Ta idea nie poddawania się, tak irytująca teraz, może pchnąć nasze dzieci do wielkości jako dorosłych. Kiedy patrzymy na historię, kto zmienił świat, rzadko byli to cisi czy łagodni, ale raczej ci, którzy przebijali się przez trudności, a czasem musieli się złościć, aby wprowadzić zmiany. Kiedy łączysz stanowcze, kochające, konsekwentne granice razem, aby stworzyć styl wychowania w którym kładziesz podwaliny pomocy w przejęciu odpowiedzialności za temperament, jednocześnie szanując to, kim są jako osoba. To daje wam szansę na bycie najlepszym, jakim możecie być, teraz i w przyszłości.
Często zadawane pytania
Zespół Sprzeciwu Buntowniczego (ODD) to zaburzenie zachowania charakteryzujące się wzorcem negatywnych, wrogo nastawionych i nieposłusznych zachowań. Dzieci z ODD często kłócą się z dorosłymi, łamią zasady, są drażliwe i złośliwe, a także często obwiniają innych za swoje błędy lub złe zachowanie.
Przyczyny ODD nie są do końca znane, ale prawdopodobnie obejmują kombinację czynników genetycznych, biologicznych i środowiskowych. Niektóre badania sugerują, że ODD może być związane z nieprawidłowościami w pewnych obszarach mózgu związanych z regulacją emocji i zachowania.
Diagnoza ODD jest zazwyczaj stawiana przez specjalistę w dziedzinie zdrowia psychicznego, taki jak psycholog dziecięcy lub psychiatra, na podstawie szczegółowego wywiadu z rodzicami i dzieckiem, a także obserwacji zachowania dziecka. Diagnoza wymaga, aby symptomy były obecne przez co najmniej sześć miesięcy i powodowały znaczne problemy w domu, szkole lub społeczności.
Leczenie ODD zazwyczaj obejmuje terapię behawioralną dla dziecka, a także trening umiejętności dla rodziców. Celem jest nauczenie dziecka zdrowych strategii radzenia sobie z frustracją i złością, a także pomaganie rodzicom w skutecznym zarządzaniu zachowaniem dziecka. W niektórych przypadkach może być również pomocne leczenie farmakologiczne.
Tak, dzieci z ODD są narażone na większe ryzyko innych problemów zdrowia psychicznego, takich jak ADHD, zaburzenia lękowe, zaburzenia nastroju i zaburzenia zachowania. Dlatego ważne jest, aby dzieci z ODD otrzymywały odpowiednie leczenie.
Tak, wiele dzieci z ODD poprawia się z czasem, zwłaszcza jeśli otrzymują odpowiednie leczenie. Jednak niektóre dzieci mogą nadal mieć problemy z zachowaniem jako dorośli. Wczesna interwencja i leczenie mogą pomóc zmniejszyć ryzyko długotrwałych problemów.
