Niedawno spotkałam się z piętnastoletnim chłopcem, aby porozmawiać o jego przyszłości. Miał problemy w szkole i był zagrożony z matematyki – groziło mu pozostanie na następny rok. Gdy rozmawialiśmy o jego celach zawodowych, powiedział, że chce być profesjonalnym zawodnikiem mieszanych sztuk walki MMA lub policjantem. Czy brał jakiekolwiek lekcje związane z wybranym celem, takie jak karate? Nie. Czy miał jakieś plany w tym kierunku? Absolutnie nie. Czy uczestniczył w programie dla młodych zawodników? Nie ma mowy. Wydawało się iż sądzi, że jest tak wspaniały i silny, że jedno z tych rzeczy po prostu mu się przytrafi, kiedy nadejdzie odpowiedni czas.
Spójrz na to w ten sposób: gdy dzieci nie są motywowane do wysiłku w osiągnięcie swoich celów, czy nawet po prostu w spełnienie swoich obowiązków, większość z nich będzie zadowolona z robienia absolutnego minimum.
Osiąganie celów
Rodzice są sfrustrowani marzycielską i niefrasobliwą postawą swojego dziecka, zwlekanie i pozory, brak motywacji, ponieważ bardzo często dzieci nie wkładają wysiłku w osiągnięcie wyrażanych przez siebie celów. Jak mówi stare powiedzenie: “Cel bez planu to tylko życzenie”. To jest także pole do wykazania kto tu rządzi. Mogłeś naciskać na swoje dziecko poprzez zrzędzenie i grożenie w nadziei, że zmusisz go do czynienia czegokolwiek, co skłoni go pchnięcia w dobrym kierunku. Jest duża szansa, że im bardziej będziesz naciskać swoje dziecko do pracy nad celem, tym bardziej będzie ono upierać się i opierać. Im większy jest opór, tym większy jest twój niepokój o przyszłość twojego dziecka. Błędne koło rodzinnego niepokoju zostało wprowadzone w ruch.
Przemijający okres ?
Ważne jest zrozumienie, że dzieci nie angażują się w myślenie życzeniowe celowo. Jest to raczej rodzaj błędu myślowego, który naturalnie występuje zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Oto przykład mojego własnego życzeniowego myślenia, tylko po to, abyś mógł zobaczyć, jak to działa w świecie dorosłych: często mówię sobie “Zacznę oszczędzać więcej pieniędzy” lub “Otworzę nowe konto emerytalne w tym roku”, ale potem nie wkładam w to żadnego zaangażowania . Bez względu na to, czy jesteś dzieckiem, czy dorosłym, myślenie życzeniowe to fałszywe przekonanie o sobie, że “wszystko samo się ułoży” i to bez żadnego realnego planu czy wysiłku z twojej strony. Ktoś, kto angażuje się w myślenie życzeniowe, może również pozwolić sobie na odpoczynek, mówiąc: “Mam dużo czasu, żeby to rozwiązać. Nie muszę się tym teraz martwić”.
Kluczem do zwalczania tego słomianego zapału jest zdobycie doświadczeń, które go zakwestionują. Do czasu, gdy osiągamy wiek dorosły, mamy doświadczenie, które pozwala rozróżnić cel od życzenia, i rozpoznać, kiedy to co robimy, nie pomaga nam dążyć do naszych celów. U dzieci “magia” stojąca za myśleniem życzeniowym staje się wehikułem prowadzącym do sukcesu, a nie ciężka praca i oddanie celowi, a one mają bardziej ograniczoną zdolność do rozpoznania tego, niż my dorośli.
Zgubne myślenie życzeniowe
Uważam że myślenie życzeniowe ma potencjał do wprowadzenia dzieci w złe nawyki, które mogą być trudne do przełamania gdy nadejdzie czas na wejście do “prawdziwego świata”, gdzie nic nie robienie nie przynosi im żadnych korzyści. Spójrz na to w ten sposób: gdy dzieci nie są pociągane do odpowiedzialności za włożenie wysiłku w osiągnięcie swoich celów, czy nawet po prostu w spełnienie swoich obowiązków, większość z nich będzie zupełnie zadowolona z robienia absolutnego minimum. Dzieci i młodzież muszą być motywowane do robienie rzeczy, które nie chcą robić i które są dla nich wyzwaniem, aby mogły nauczyć się wartości ciężkiej pracy i wytrwałości. To pomoże im osiągnąć sukces, gdy czas na zegarze życzeń dobiegnie końca, a nadejdzie czas na podjęcie pracy nad przyszłą karierą, która jest dla nich realna.
Zdobywasz poczucie własnej wartości, ciężko pracując i robiąc rzeczy, które są dla ciebie trudne. Poza tym, jeśli dzieci nie pracują nad rzeczami, nie zmagają się i nie doznają porażek, to jak zobaczą związek między ciężką pracą a dobrym samopoczuciem? Nigdy nie jest za późno, jeśli motywacja jest naprawdę tam – wraz z uświadomieniem sobie, że siedzenie z założonymi rękami i czekanie na to, co się wydarzy, nie działa.
“"Cel bez planu to tylko życzenie"”
Krok po kroku
Marzenie twojego dziecka o zostaniu aktorką czy profesjonalnym piłkarzem nie daje mu wolnej ręki do lenistwa podczas jego lat w szkole podstawowej, średniej czy na studiach. Ważne jest, aby wspierać marzenia swojego dziecka i oferować sposoby na eksplorację i rozwijanie jego talentów i zainteresowań, jednocześnie zapewniając mu wsparcie w domu,
Ponadto, rodzice mogą wymazać to myślenie życzeniowe u swoich dzieci, informując je (bez wykładania), że jest to bardzo normalne, że nastolatki, jak i dorośli w każdym wieku, zmieniają zdanie co najmniej kilka razy przy wyborze kariery. To jest powód, dla którego nadal muszą aktywnie i odpowiedzialnie uczestniczyć w swojej edukacji oraz powiedz dlaczego wyznajesz te zasady i standardy.
Najbardziej skuteczną metodą jest jednak, gdy rodzice trenują i edukują swoje dzieci. Możesz to zrobić poprzez podstawowe badania, a następnie nauczyć swoje dziecko, jak wyznaczyć cel. Ostatni kawałek układanki to ustalenie wytycznych dotyczących monitorowania postępów w dążeniu do celu.
1. Badaj i ekspolruj
Jeśli cel, który chcesz wyznaczyć, dotyczy ogólnego uczestnictwa twojego dziecka w robieniu pracy domowej lub sposobu, w jaki traktuje innych w domu, przejdź do punktu 2. W przeciwnym razie, może warto porozmawiać z dzieckiem o jego marzeniach i pomóc mu dowiedzieć się więcej o obszarach, które go interesują, przeprowadzając wyszukiwania w Internecie. Spróbuj zrobić z tego coś zabawnego, co ma na celu zbadanie waszych wspólnych zainteresowań, a nie zadanie lub kara. Innymi słowy, sprawdź swoją pracę , o której marzyłeś jako nastolatek i jakie perspektywy daje ona dzisiaj.
2.Wyznacz cel.
Poproś swoje dziecko, aby wyznaczyło cel związany z obszarem zainteresowań lub zmianą, którą chciałbyś zobaczyć w jego zachowaniu. Pamiętaj, że dzieci, nawet w okresie dojrzewania, mogą mieć trudności z samodzielnym wyznaczaniem celów. Jeśli twoje dziecko w ogóle nie chce robić pracy domowej, zacznij od małych rzeczy. Twoje dziecko powinno mieć wkład w tworzenie planu i motywacji.
Jako szkolny doradca, kiedy pomagam swoim uczniom w wyznaczaniu celów, często zaczynają od planu działania, który obejmuje coś niejasnego, np “będę bardziej się starał”. To świetne, ale nie ma precyzyjnego celu, aby poprowadzić twoje dziecko do mety. Cele muszą mieć plan działania, który jest konkretny, obserwowalny, mierzalny i realistyczny.
Aby zapewnić, że plan jest konkretny, upewnij się, że twoje dziecko może odpowiedzieć na pytania : kto, co, kiedy, gdzie, dlaczego i jak? Jeśli jest obserwowalny, oznacza to, że można zobaczyć plan w działaniu i zauważysz zmianę w zachowaniu dziecka. Aby plan był mierzalny, oznacza to, że można użyć liczb do pokazania zmiany, takiej jak zwiększony czas nauki lub uczestnictwa w działaniach, lub wyższe oceny. Realistyczny oznacza, że plan jest w zasięgu możliwości dziecka – ty najlepiej wiesz, czy cel byłby osiągalny dla twojego dziecka, gdyby twoje dziecko włożyło w to niezbędny wysiłek. Przede wszystkim, utrzymuj plan bardzo prostym. Często będzie wiele etapów, które zajmują dużo czasu. Aby nie przytłaczać dziecka, zidentyfikuj pierwszy krok, który twoje dziecko musi podjąć i zacznij od tego. Potem idź naprzód krok po kroku. Na przykład, jeśli twoje dziecko chce zostać profesjonalnym muzykiem, być może będziesz pracować nad codzienną rutyną ćwiczeń. Jeśli cel twojego dziecka jest związany z konkretnym przedmiotem szkolnym, celem może być poświęcenie dodatkowych 15 minut dziennie na naukę tego przedmiotu. Dla niektórych z was celem będzie po prostu zrobić pracę domową chociaż raz. Ponownie, niech będzie to proste i nie przesadzaj.
3.Monitoruj cel
Kiedy ty i twoje dziecko zdecydujecie, nad czym będzie pracować, może dobrze jeśli będzie to na piśmie. Poleciłabym również regularne spotkania monitorujące postępy, aby porozmawiać o tym, jak idzie. Co działa, a co nie? Co twoje dziecko musi zrobić inaczej, aby posuwać naprzód? Jeśli twoje dziecko wkłada wysiłek i robi pewne postępy, możesz zdecydować się nagrodzić je po tygodniowym sprawdzeniu. Utrzymuj nagrody proste, przystępne cenowo i zróżnicowane, aby utrzymać jej zainteresowanie , dzięki czemu możesz kontynuować jego staranie.
Jak będę wiedział, że zmotywowałem dziecko?
Odpowiedź na to pytanie jest prosta. Ponownie, jeśli cel i plan działania twojego dziecka są konkretne, obserwowalne, mierzalne i realistyczne , zobaczysz, czy twoje dziecko wkłada w to wysiłek, czy nie. Jeśli twoje dziecko nadal jest w trybie “leniwca”, możesz sprawdzić codzienną rutynę i upewnić się, że masz strukturę, która zobowiązuje twoje dziecko do spełnienia swoich obowiązków i dążenia do swojego celu, takie jak wyłączenie elektroniki, dopóki nie poświęci określonej ilości czasu na naukę. I pamiętaj, Rzymu nie zbudowano w jeden dzień. Bardzo niewielu ludzi przechodzi z normalnego życia na okładki czasopism z dnia na dzień. Nacisk nie powinien być na doskonałość lub robienie dużych skoków. Należy skupić się na pomocy dziecku w byciu najpierw uczniem, a potem uczniem swojego wymarzonego zawodu. Szukamy prostych, małych zmian, które z czasem się sumują i pomagają dziecku nauczyć się być realistycznym i odpowiedzialnym.
Często zadawane pytania
Motywacja to nie tylko nagrody i prezenty. To także budowanie pewności siebie, promowanie wartości pracy i nauki oraz zachęcanie do samodzielności. Aby motywować dziecko, warto stosować różne metody, które będą dostosowane do wieku i charakteru dziecka.
Motywowanie do nauki to nie tylko zachęcanie do zdobywania wiedzy, ale także budowanie umiejętności, które pomogą dziecku w przyszłości. Rodzice powinni promować wartość nauki, pokazywać, jak wiedza może być użyteczna w praktyce, a także zachęcać do samodzielnej pracy.
To, co motywuje dziecko, zależy od wielu czynników, takich jak wiek, charakter, zainteresowania, a także środowisko, w którym się rozwija. Dla niektórych dzieci motywacją może być chęć zdobycia nowych umiejętności, dla innych – chęć zdobycia nagrody lub uzyskania uznania od innych.
Zachęcanie dzieci do pracy to nie tylko kwestia nagród i kar. To także kwestia budowania odpowiednich nawyków, pokazywania, jak praca może być satysfakcjonująca, a także promowania wartości takich jak odpowiedzialność i samodzielność.
Pamiętaj, że motywowanie dziecka to proces, który wymaga czasu, cierpliwości i konsekwencji. Nie zawsze jest łatwo, ale wartości, które dziecko zdobędzie dzięki temu, są bezcenne.
